Quotes

Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε, άθελά του, δώρο στο επάγγελμα της βιωσιμότητας

Παρά τη συζήτηση περί πτώσης του ESG και την αυξανόμενη αμφισβήτηση της βιωσιμότητας ως επιχειρηματικής προτεραιότητας, ο John Elkington εκτιμά ότι ο κλάδος περνά μια αναγκαία φάση ωρίμανσης. Όπως δηλώνει στο edie, ο Ντόναλντ Τραμπ «έκανε ένα δώρο στο επάγγελμα της βιωσιμότητας», αναγκάζοντάς το να επανεξετάσει τον ρόλο, τη γλώσσα και τη στρατηγική του. Ο John Elkington, συνιδρυτής της Volans και δημιουργός της έννοιας του triple bottom line (άνθρωποι, πλανήτης, κέρδος), θεωρεί ότι η πίεση που ασκήθηκε στο ESG τα τελευταία χρόνια αποκάλυψε δομικές αδυναμίες. Όπως σημειώνει, το ESG «αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και πάνω σε μάλλον αδύναμες βάσεις», με αποτέλεσμα πολλές εταιρικές στρατηγικές να περιλαμβάνουν υπερβολικά πολλά θέματα για να αντιμετωπιστούν ουσιαστικά. Το 2025, αρκετές επιχειρήσεις –ιδίως όσες έχουν παρουσία στις ΗΠΑ– άρχισαν να απομακρύνονται από τη γλώσσα του ESG και να υιοθετούν τον όρο «ανθεκτικότητα». Παράλληλα, χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί όπως η JPMorgan δημοσίευσαν αναλύσεις για τον κλιματικό κίνδυνο και την ανθεκτικότητα των επιχειρήσεων, μετά τις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ και την έκθεση παγκόσμιων κινδύνων του World Economic Forum. Ο Elkington θεωρεί τη γλωσσική αυτή στροφή αναπόφευκτη, επισημαίνοντας ότι το ESG προσέλκυσε όχι μόνο επαγγελματίες με ουσιαστική δουλειά, αλλά και «ευκαιριακούς παίκτες», όπως φορείς πράσινου ξεπλύματος μέσω αμφιλεγόμενων offsets ή μοντέλων αξιολόγησης με σημαντικά κενά. Σε συνδυασμό με υπερβολικά φιλόδοξους εταιρικούς στόχους, αυτό υπονόμευσε την εμπιστοσύνη στο κίνημα της βιώσιμης επιχειρηματικότητας. Παρά ταύτα, εμφανίζεται συγκρατημένα αισιόδοξος. Όπως λέει, ενώ η ορολογία της βιωσιμότητας αμφισβητείται, «οι βασικές πειθαρχίες ενσωματώνονται όλο και πιο βαθιά στον πυρήνα των επιχειρήσεων». Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη μετάβαση διαδραματίζει, κατά τον ίδιο, η έννοια της αναγέννησης (regeneration), την οποία θεωρεί θεμέλιο της πραγματικής ανθεκτικότητας. Πολλές πολυεθνικές, ιδίως στον αγροδιατροφικό τομέα, έχουν υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια στόχους αναγεννητικής ή θετικά ισοζυγιακής δραστηριότητας. Ωστόσο, ο Elkington προειδοποιεί ότι απαιτείται καλύτερη μέτρηση και αποτίμηση του συλλογικού αντίκτυπου αυτών των δεσμεύσεων, ώστε να διαπιστωθεί αν οδηγούν πράγματι σε συστημική αλλαγή. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον ρόλο των στελεχών βιωσιμότητας. Κατά τον ίδιο, η εικόνα του chief sustainability officer ως «αφηγητή» εντός των επιχειρήσεων είναι λανθασμένη. Αντίθετα, τα στελέχη αυτά θα πρέπει να λειτουργούν στρατηγικά, σε στενή συνεργασία με το ανώτατο management, εστιάζοντας σε κινδύνους όπως η ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων και η έκθεση σε κλιματικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Ο Elkington τονίζει επίσης την ανάγκη αναβάθμισης δεξιοτήτων, τόσο για τα στελέχη βιωσιμότητας όσο και για άλλα τμήματα των επιχειρήσεων. Οικονομολόγοι, ομάδες διαχείρισης κινδύνου και τμήματα καινοτομίας, όπως σημειώνει, πρέπει να αποκτήσουν βασική κατανόηση των ζητημάτων βιωσιμότητας, ενώ ταυτόχρονα οι CSOs οφείλουν να κατανοούν τις προτεραιότητες αυτών των λειτουργιών. Παράλληλα, εκτιμά ότι μέρος του φόρτου αναφορών και συμμόρφωσης θα μεταφερθεί σταδιακά σε οικονομικά και νομικά τμήματα, ιδίως καθώς ωριμάζουν τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η περίοδος αμφισβήτησης που διανύει το ESG δεν σηματοδοτεί το τέλος της βιωσιμότητας, αλλά μια αναγκαία επανεκκίνηση. Όπως υποστηρίζει, το σοκ των πολιτικών εξελίξεων «ανάγκασε το επάγγελμα να σκεφτεί ξανά τι κάνει», ανοίγοντας τον δρόμο για πιο ουσιαστικές, συστημικές λύσεις. Πηγή: edie