Την ώρα που η Ουάσιγκτον απομακρύνεται ξανά από τις πολιτικές για το κλίμα, πολιτείες, περιφέρειες και μεγάλες πόλεις στις ΗΠΑ φαίνεται να αναλαμβάνουν δικό τους ρόλο στη διεθνή κλιματική διπλωματία, δημιουργώντας ένα άτυπο αλλά ολοένα πιο ισχυρό «παράλληλο σύστημα» συνεργασιών.
.
Το φαινόμενο δεν είναι νέο, ωστόσο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιστρέφει σε πολιτικές στήριξης των ορυκτών καυσίμων και περιορισμού των πράσινων κινήτρων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πολιτείες όπως η Καλιφόρνια επιχειρούν να διατηρήσουν ζωντανή τη συνεργασία με την Ευρώπη και άλλους διεθνείς εταίρους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη συμφωνία του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, με τη βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών για συνεργασία σε θέματα απανθρακοποίησης, τεχνογνωσίας και πράσινης καινοτομίας. Η κίνηση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Τραμπ, ο οποίος θεώρησε «ακατάλληλη» την απευθείας συνεργασία ξένης κυβέρνησης με αμερικανική πολιτεία.
Το άρθρο αναδεικνύει επίσης τον ρόλο διεθνών δικτύων όπως το C40, στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν 100 μεγάλες πόλεις παγκοσμίως, αλλά και τη συνεργασία πολιτειών των ΗΠΑ με ευρωπαϊκούς θεσμούς για την προώθηση αγορών άνθρακα, πράσινων επενδύσεων και ενεργειακής ανθεκτικότητας.
Σύμφωνα με αναλυτές, αυτή η μορφή «υποεθνικής κλιματικής διπλωματίας» ίσως αποτελέσει κρίσιμο εργαλείο για τη διατήρηση της διεθνούς συνεργασίας στο κλίμα σε μια περίοδο κατά την οποία η ομοσπονδιακή πολιτική των ΗΠΑ κινείται προς αντίθετη κατεύθυνση.
Το βασικό ερώτημα πλέον είναι αν οι πόλεις και οι περιφέρειες μπορούν να καλύψουν μέρος του κενού που αφήνει η κεντρική εξουσία ή αν η παγκόσμια πράσινη μετάβαση παραμένει τελικά αδύνατη χωρίς σταθερή κρατική στήριξη από τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη.
