ESG+Stories

Κλιματική πολιτική: Το κόστος της αδράνειας είναι το μεγαλύτερο ρίσκο

Mάρτιν Γούλφ, Αρθρογράφος Financial Times
Κλιματική πολιτική: Το κόστος της αδράνειας είναι το μεγαλύτερο ρίσκο

Η κλιματική πολιτική έχει ένα πρόβλημα που η τεχνολογία από μόνη της αδυνατεί να λύσει. Οι κυβερνήσεις καλούνται να αναλάβουν σήμερα ένα ορατό κόστος, ενώ μεγάλο μέρος του οφέλους θα φανεί μετά τη λήξη της θητείας τους και θα μοιραστεί πέρα από τα σύνορά τους. Έτσι εξηγείται πώς η καθαρή ενέργεια μπορεί να γίνεται θεαματικά φθηνότερη, ενώ η διεθνής συνεργασία για τη μείωση των εκπομπών παραμένει ανεπαρκής.

Η τεχνολογία προχωρά ταχύτερα από την κλιματική πολιτική

Το 2008, οι εκτιμήσεις που επικαλείται ο πρόεδρος της Energy Transitions Commission, Αντέρ Τέρνερ, έκαναν λόγο για πιθανή μείωση του κόστους των φωτοβολταϊκών κατά 25% έως 40% μέχρι τη δεκαετία του 2020. Η πραγματική πτώση ξεπέρασε το 90%, ενώ η τιμή των ανεμογεννητριών μειώθηκε κατά 40% σε πραγματικούς όρους παγκοσμίως. Σε αυτή την πρόοδο συνέβαλαν και πολιτικές επιλογές, όπως οι επενδύσεις της Κίνας στις καθαρές τεχνολογίες.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, το 2025 η ζήτηση ηλεκτρισμού αυξήθηκε με υπερδιπλάσιο ρυθμό από τη συνολική ζήτηση ενέργειας, με τα ηλεκτρικά οχήματα να συμβάλλουν στην αύξηση. Το κλιματικό όφελος του εξηλεκτρισμού, όμως, εξαρτάται από το πώς παράγεται το πρόσθετο ρεύμα. Η πτώση του κόστους της καθαρής ενέργειας κάνει τη μετάβαση ευκολότερη. Η ταχύτητά της παραμένει πολιτική και επενδυτική επιλογή.

Πόσο κοστίζει η μετάβαση και τι διακυβεύεται στους 3°C

Η έκθεση του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον εκτιμά ότι έχει χαθεί η δυνατότητα να συγκρατηθεί η υπερθέρμανση κάτω από τον 1,5°C χωρίς υπέρβαση ή με περιορισμένη υπέρβαση. Ακόμη και για να παραμείνει κάτω από τους 2°C, οι εκπομπές το 2035 θα πρέπει να είναι κατά 10% χαμηλότερες από τα επίπεδα που συνεπάγεται η πιο φιλόδοξη εκδοχή των εθνικών δεσμεύσεων.

Ο Τέρνερ εκτιμά ότι μια πορεία που θα κρατούσε την υπερθέρμανση κοντά στον 1,5°C θα απαιτούσε πρόσθετες επενδύσεις της τάξης του 1% έως 2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Οι επιπτώσεις της μετάβασης θα κατανέμονταν άνισα. Ορισμένες δραστηριότητες θα υποχωρούσαν, ενεργοβόρα παραγωγή θα μπορούσε να μετακινηθεί προς περιοχές με άφθονο ήλιο και άνεμο, ενώ η αεροπορία και η γεωργία θα εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν δύσκολες επιλογές.

Για έναν κόσμο θερμότερο κατά 3°C, ο Τέρνερ εκτιμά ότι οι συνολικές οικονομικές απώλειες θα μπορούσαν να ανέλθουν στο 10% έως 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ, με μεγάλη αβεβαιότητα και δυσανάλογο βάρος για τους πιο ευάλωτους. Η μία εκτίμηση αφορά πρόσθετες επενδύσεις και η άλλη πιθανές οικονομικές απώλειες. Η διαφορά τους δείχνει το μέγεθος του κινδύνου που αναλαμβάνουν οι κυβερνήσεις όταν αναβάλλουν τη μείωση των εκπομπών.

Η προσαρμογή είναι ήδη αναγκαία. Κάθε καθυστέρηση στη μείωση των εκπομπών αυξάνει, όμως, το μέγεθος της προσαρμογής που θα χρειαστεί. Με αυτό το κριτήριο πρέπει να κριθεί η COP31 στην Αττάλεια: από το αν θα επιταχύνει την εφαρμογή των δεσμεύσεων, τη στιγμή που η τεχνολογική πρόοδος έχει κάνει τη δράση οικονομικά πιο εφικτή.

Πηγή, Financial Times

ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ